Miesięczne archiwum: Styczeń 2015

Ferie czas zacząć!

Teoretycznie koniec sesji! Wszystko zaliczone w pierwszym terminie ;)
Ferie czas zacząć!
Wymyśliłam, że moje ferie będą pełne energii i rekreacji.
Postaram się spalić te niechciane, jeszcze poświąteczne kalorie ;)
W końcu nic innego nie pozostaje mi do roboty przez te prawie 30 dni ;)

bfb462e8-8975-41dc-91e5-0178eec4aa4f_20120521100807_cwiczenia-na-biodra-63 ,

,

Dzisiejszy mężczyzna.

Wpadł mi dziś w oczy taki mądry cytat,
do którego nie raz pewnie jeszcze będę wracać:

„Dzisiejszy mężczyzna jest pogubiony:

spryt myli z kłamstwem i oszustwem,
inteligencję z manipulacją,
sprawiedliwość z przemocą i prawną biurokracją,
uczucia z zachciankami,
zwycięstwo ze szczęściem,
wielkość z godnością,
szlachetność z pychą…”

288284_ryspiekary2010_7

To nie sesja – TO WOJNA!

Sesję czas zacząć!
Tyle materiału, tyle niepotrzebnych rzeczy, a na wszystko został tylko tydzień.
Jestem jednak dobrej myśli ;)

Dziś miałam pierwszy egzamin, którego w życiu nie zapomnę!

Zajęcia: OWPIPA
Czas trwania: krótszy niż wiadomości

To jedyne zajęcia, na które NIE chodziłam.
Dziś, gdy weszłam do sali wszyscy siedzieli już na miejscach, a profesor ku naszemu zdziwieniu wołał po wpisy do indeksu „kto chce 3?”, „kto chce 3+?”…
Wykułam szybko zagadnienie o prawie autorskim i utworze, a w razie gdyby kazał coś pisać miałam notatki na telefonie, które dostaliśmy od niego na początku semestru. Raz kozie śmierć. czekałam, więc aż spyta o 5. Została Nas szóstka.
„na 5 musicie coś powiedzieć”
Pewna laska wstała i zaczęła opowiadać mu o prawie autorskim i utworze – pierwsza myśl: to już mogę się pożegnać z lepszą oceną, ale wyrwałam się i  dodałam coś od siebie:
„I JA SIĘ Z TYM ZGADZAM”
Padło jeszcze parę głupich zdań
I tak zdobyłyśmy cudowne wpisy do naszych indeksów.

Ach, żeby każdy egzamin tak wyglądał.
Nadchodzący tydzień zapowiada się długi i męczący. Jeżeli go przetrwam to będę musiała zorganizować sobie czas aż do marca ;)

PPS – Projekt

                                                        Wychowanie poza szkołą

          Wychowanie określa proces wychowawczy, albo rezultat tego procesu. Mówiąc o procesie wychowawczym,  wychowanie to system działań zmierzających do określonych rezultatów wychowawczych. Rezultat natomiast to wychowanie jako o zespół już ukształtowanych cech(człowiek „bez wychowania” lub „dobrze wychowany”).
Dziś skupimy się na wychowaniu poza szkołą.
We spółczesnej literaturze pedagogicznej często posługujemy się pojęciem wychowanie równoległe lub paralelne. Mianem tym określamy szeroki strumień wpływów wychowawczych oddziałujących na młode pokolenie poza szkołą.

Poza szkołą działają liczne kanały którymi dopływa coraz bardziej intensywny strumień informacji i wpływów kształtujących intelekt, przekonania postawy i działalność młodej generacji.
Jest to proces który rozpoczął się już w początkowym okresie przewrotu technice, kolejne jego fazy wiążą się z rozwojem czytelnictwa, wynalazkiem  i upowszechnieniem kinematografii, telewizji, radia, a także w obecnych już czasach wynalazek komputera, a co za tym idzie Internetu.

Jednym z podstawowych źródeł reform szkolnych był fakt iż poza szkołą rozwijał się coraz silniejszy nurt wpływów wychowawczych powszechnych bo obejmujących całą generację dzieci i młodzieży.
Jest to proces rozwojowy i dynamiczny w związku z tym szkoła nie jest już jedynym terenem planowanej działalności wychowawczej, a istotnie ważna rolę w kształceniu umysłowym i rozwojowym dzieci i młodzieży pełni środowisko pozaszkolne. Wystąpiła więc potrzeba kontroli wpływów pozaszkolnych, a jej wyrazem jest rozbudowa instytucji wychowawczych (ośrodków świetlic, klubów młodzieżowych)

Pojęcie wychowanie równoległe określony szerszy krąg oddziaływań niż oddziaływania pozaszkolnych instytucji wychowawczych. Wytwarza się nowa rzeczywistość wychowawcza. Obok szkoły, wyrasta „odrębna szkoła” , która kształtuje  osobowość młodego pokolenia poza murami szkoły. Młodzi ludzie pogłębiają swoją wiedzę, zainteresowania i niekoniecznie musi się to odbywać w szkole.

                Wychowanie paralelne obejmuje te kanały wpływów, które będą oddziaływać na człowieka w ciągu całego jego życia, do późnej starości. Nauka w szkole zamyka się w określonej liczbie lat, natomiast uczestnictwo człowieka w życiu społecznym i w kulturze jest procesem ciągłym, a o jakości tego uczestnictwa, intensywności, stopniu zaangażowania, decyduje wiek szkolny.

W okresie odrodzenia troszczono się o zdrowie fizyczne i pełny rozwój osobowości, Pozaszkolna aktywność dzieci i młodzieży znalazła odzwierciedlenie w świecie lekarskim.

Locke  jako lekarz, uważa, że wychowanie ma służyć przede wszystkim wzmacnianiu organizmu wychowanka, kształtowaniu siły i zręczności fizycznej jako podłoża pełnego rozwoju osobowości.

W okresie Odrodzenia i Oświecenia pedagodzy, lekarze, filozofowie nadawali wychowaniu charakter bardziej racjonalny. W szkołach zakonnych kontynuowano tradycję średniowiecza (rygoryzm i schematyzm). W zreformowanych szkołach dominowało zdrowie fizyczne i wszechstronny ruch. Kultura fizyczna ucznia była związana z ogólnymi celami szkoły. Chodziło o ukształtowanie u młodzieży odpowiedniego stosunku do życia.

 Szkole Guarina zaczęła organizować wycieczki młodzieży po kraju. Zreformowane szkoły niemieckie usiłowały wdrażać młodzież do pracy, zabawy i aktywności twórczej.

Guts-Muths- nie ograniczał się do lekcji. Organizował wycieczki i gry terenowe. Uważał, że oświata miała dawać podstawy wykształcenia ogólnego i przygotowywać do życia, do pracy i wytwórczości. Podstawą są tutaj zajęcia ruchowe, które dają zdrowie i siły fizyczne i warunkują rozwój. Szczególną uwagę zwracał na zaznajomienie młodzieży z pracą. Duży wkład w zajęcia ruchowe wniósł Pastalozzi. Głosił on, zasadę jedności wychowania fizycznego z innymi dziedzinami wychowania.

W Polsce działała Komisja Edukacji Narodowej, która była pierwszym na  świecie urzędem szkolnym zajmującym się całokształtem spraw związanych z nauczaniem. Wdrażane przez Komisję ustawy zalecały, żeby czas wolny dzieci spędzały na zabawie, najlepiej na świeżym powietrzu. Do najpopularniejszych zajęć pozalekcyjnych zaliczały się gry i zabawy, zajęcia artystyczne-teatralne itp.

W końcu XIXw funkcje wychowawcze szkoły zostały ograniczone i zmniejszone zajęcia rekreacyjne. Na przełomie XIX i XXw znamionuje ruch „nowego wychowania”: rozwijanie samodzielności młodzieży, pozwalających wyżywać się i zaspakajać indywidualne zainteresowania i potrzeby. (pisał o tym J. Wł. Dawid) pojawiają się próby organizacji całego dnia ucznia.

Ludwik Chmaj krytykował te szkoły. Problemem  wychowania poza szkołą w Polsce (przełom XIX i XX w) zajęli się dwaj czołowi przedstawiciele Jan Wladysław Dawid i Stanisław Karpowicz. Koncentrują się oni na czytelnictwie młodzieży oraz formach aktywności młodzieży.

Koniec  XIXw – twórcą nowoczesnego programu wychowania pozaszkolnego dzieci i młodzieży w Polsce jest Henryk Jordan. Jako lekarz był uwrażliwiony na potrzeby rozwojowe młodego organizmu, Urządził plac zabaw dla dzieci i młodzieży. Sformułował dwojaką funkcję gier i zabaw ruchowych: zdrowotno-rozwojową i wychowawczą. Uważał, iż właściwa organizacja wolnego czasu młodzieży, przeciwdziałać znużeniu i wyczerpaniu młodzieży. Zabawy w terenie uczą: wytrwałości i cierpliwości, skupienia myśli, szybkiej orientacji i decyzji, rozwijają samodzielność. W parku organizowano współzawodnictwo, ustalono system nagród i wyróżnień, a to formułowało więzi grupowe. Wprowadził elementy wychowania przez pracę. Jego warsztaty miały rozwijać sprawność fizyczną, wzbudzić szacunek dla pracy, miały ponad to kształtować stosunek do człowieka pracy.

W Warszawie powołano Komisję Gier i Zabaw dla dzieci w Towarzystwie Higienicznym. Program gier i zabaw był obszerny i szczegółowo opracowany pod wg metodycznym. Oprócz ogrodów powołano do życia Komisję Zajęć Pozaszkolnych, aktywne było też towarzystwo Kolonii Letnich dla dzieci  z rodzin najuboższych.

W okresie międzywojennym duże sukcesy z zajęć pozalekcyjnych odnosił teatr szkolny. Działała organizacja harcerska, upowszechniono konkurencje sprawności ruchowej, w wielkich miastach organizowano ogniska YMCA, dysponujące obszernymi pomieszczeniami wyposażonymi w urządzenia do ćwiczeń

Wychowanie poza szkołą było systematycznie opracowywane i unowocześniane, a wszystko po to, by rozwijać dolności i zainteresowania uczniów, aby mogli spędzać czas przyjemnie ,a jednocześnie pożytecznie.